هفت رنگ از زندگی شکلاتی یک زن

مونتــــورِ پا پَتی

اتاق مونتاژ

در جعبه سبز رنگ چایی های معطرم رو باز میکردم ... یه تی بگ با طعم پَشن فروت بر میداشتم ... میرفتم توی آشپزخونه و کمی با حمیدی گپ میزدم ... یک لیوان دسته دار بلور بر میداشتم و از کتری ایی که شبیه به سماور بود آب جوش بر میداشتم ... میومدم توی اتاق ... لیوان رو میزاشتم روی میز ... برمیگشتم و در رو پشت سرم قفل میکردم ... به یاد جوون اول آسایشگاه آهنگ بیروت از ابراهیم معلوف رو روی آیپادم یا آی مک پِلی میکردم ... .
روی مبل دوست داشتنی کرم رنگ لم میدادم ... .
تی بگ رو توی لیوان آب مینداختم و روسریم رو از سرم میکشیدم موهام رو باز میکردم ... بهمن رو باز میکردم و سیگاری روی لبم میزاشتم ... فندک زیپوی صورتیم جرقه میزد و سیگارم روشن میشد ... به اینجا که میرسیدم آهنگ به اوج زیباییش رسیده بود و نیم پرده ها روی ساز تن نازی میکردند و میرقصیدند ... کام ام رو محکمتر میگرفتم ... انگار به لب کسی که نبود بوسه میزدم ... با حرص ... با حسادت ... با عشق ... .
گوشه چشمم خیس میشد ... .
صبح های جمعه ها قبل از شلوغ شدن دفتر اگه کسی از دفتر آفیش نبود بهترین روزهای من بود ... .
دلتنگ همه سختی ها و خوشی های هفت ماهی ام که نفهمیدم چطور گذشت ... اتاق من اتاقم نبود ... .
اتاق مونتاژ اتاق من و همه حس های من بود ... .

+ نوشته شده در  دوشنبه هفدهم آذر 1393ساعت 23:56  توسط نیـکا  | 

جبر

...، بهار خنده زد و ارغوان شکفت.
در خانه، زير پنجره گل داد ياس پير،
دست از گمان بدار!
«... بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار
...، سخن نگفت،
سرافراز
دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت.
... ! سخن بگو!
مرغ سکوت، جوجه ی مرگی فجيع را
در آشيان به بيضه نشسته ست
... سخن نگفت،
چو خورشيد
از تيرگی بر آمد و در خون نشست و رفت
... سخن نگفت
... ستاره بود:
يک دم درين ظلام درخشيد و جست و رفت.
... سخن نگفت
... بنفشه بود:
گل داد و
« زمستان شکست » : مژده داد
و
رفت...

فقط برای تداعی ... تداعی ... تداعی ... .
بعضی ها به جبر میان، به جبر زندگی میکنن، به جبر هم میرن ... .
شاید برای کسانی که در جبر زندگی میکنند تنها جبر دنیا اختیار میشود ... .
به اختیار نزدیک و نزدیک تر میشوم ... .

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم آذر 1393ساعت 0:55  توسط نیـکا  | 

باید کاری کنم

تو افکار خودم دست و پا میزنم، چنگ میزنم به هر چیزی تا بتونم درک کنم، خیلی چیزها رو، باید بتونم متصور شم در فلان شرایط باید چه کرد، هر کس با هر میزان عقل ایی که داره توی فلان شرایط چه کار میکنه ... .
سعی کردم کمک بگیرم از دوستان، از کسانی که دوستم بودند، دقیق تر شدم به کارهایی که میکنند به جواب هایی که میدند، انگار همه ما و خود من، پسر و دختر، متاهل و مجرد جمعیتی از دختر های ترشیده ایم ... .(منظور از دختر ترشیده رفتار های نا بجا و غیر اخلاقی ترشخویی های بی مورد و زود رنجی های غیر قابل باور است)
تصمیم گرفتم بشینم توی خونه مربا و شیرینی درست کنم تا حداقل نقش دختر ترشیده رو بتونم تو زندگی خودم درست بازی کنم اما باز بین خودم و همه حس هایی که دارم از حسادت تا همه ی عقده های دیگه گیر کردم.
باید کاری کنم.
اینها برون ریزی هاییِ که باید انجام میدادم وگرنه توی گلوم گیر میکرد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم آبان 1393ساعت 16:1  توسط نیـکا  | 

غريبانه

حس غريبي دارم

هر گونه فحش آزاد است.

حس كارگري رو دارم كه اجازه نداره سر سفره آقاي خونه غذا بخوره.

اجازه نداره بحث كنه. 

كلا اجازه نداره و اين حس واسه كسي شبيه به من خيلي تلخ و دردناكه ...

از اون تلخ تر انتظار واهي براي رسيدن به كسي و جايگاهيِ كه هيچ وقت مال من نيست 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم مهر 1393ساعت 19:36  توسط نیـکا  | 

ابلهانه

يه وقتايي هست كه نميفهمي كه دور و برت چه اتفاقي داره ميفته

يه وقتايي هم هست كه دلت نميخواد باور كني چه اتفاقي داره ميفته. اينا جفتش بده اما دومي بدتره.

اين خيلي بدتره كه بخواي خريت خودت رو باور كني و با كمال ميل بپذيريش ... از اون بدتر اينه كه خريتت رو ابلهانه دوست داشته باشي. از اون بدتر اينه كه به همه اون خريت ها و ابله بودن ها دل ببندي.

 

پي نوشت: اعترافات نيمه شبانه يك ابله

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم مهر 1393ساعت 0:23  توسط نیـکا  | 

وقتي انتظار كسي رو ميكشي كه قرار نيست بياد صداي همه ماشين هايي كه دنده عقب ميگيرند پارك ميكنند و دستي ميكشن آزار دهنده ترين صداهاي دنياست ... .

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم مهر 1393ساعت 18:57  توسط نیـکا  | 

عاشقانه

همه لقب هام رو دوست دارم. هر چيزي كه به دم ام بسته شه. عاشقم، عاشقانه عاشقم. زجر ميكشم و از اين زجر لذت ميبرم. همه عاشق بودنم رو زير پوستي پنهان ميكنم كه فريادت ميكشه.

+ نوشته شده در  جمعه چهارم مهر 1393ساعت 5:1  توسط نیـکا  | 

یاد بگیریم

یاد بگیریم اگه از کسی بدمون میاد ازش درخواستی نداشته باشیم ... .

 

بدون سلام و احوال پرسی میاد توی اتاق ... نیکا جانی (از سر تنفر یا هر حس دیگه ایی) نثارم میکنه ... از سرمایه گذاری که در بارش صحبت کردی خبری نشد؟ ... معلومه که نشد ... .

 

حداقل وقتی توی اتاق بغلی داشتی حرف میزدی در رو نیمه باز میکردی و سلام میکردی بعد در باره سرمایه گذار ازم میپرسیدی این طوری حداقل تصور میکردم ... .

 

بگذریم ... حال ما خوب است ... خیلی ... خیلی خوب ... .

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم شهریور 1393ساعت 19:10  توسط نیـکا  | 

هیچ چیزی نمیتونه ما رو از هم بگیره

ریشه کردیم توی وجود هم ... .

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم شهریور 1393ساعت 16:18  توسط نیـکا  | 

خوشحال

اولین فیلم نامه ام رو نوشتم و تموم شد

این عذاب وجدانِ هیچی نشدنم جواب دادا ... .

زودی میسازمش ... زوووود

+ نوشته شده در  شنبه پانزدهم شهریور 1393ساعت 20:37  توسط نیـکا  | 

مطالب قدیمی‌تر